อย่าพยายามไปเร่งรีบอะไรที่มันต้องใช้เวลาในการเติบโต

“Don’t try to rush things that need time to grow.”

ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของเราแล้ว ที่ต้องเรียนรู้และแยกให้ออกว่า อะไรบ้างที่มันต้องใช้เวลา เพื่อเติบโต . จำได้ว่าตอนเรียนประถม จะมีวิชาเกษตร ผมและเพื่อนทุกคนจะถูกมอบหมายให้ปลูกต้นอะไรซักอย่างหนึ่งขึ้นอยู่กับว่าจับฉลากได้ต้นอะไร . และหน้าที่ของเราคือดูแลมันให้เติบโต ความรู้สึกตอนนั้นคือ เช้าเมื่อไปถึงโรงเรียน ต้องวิ่งไปดูที่แปลงผัก . ว่ามันโตขึ้นกว่าเมื่อวานหรือยัง แล้วก็รดน้ำ ดูว่ามีวัชพืชอะไรไหม . แต่ละวันจะมาดูมันด้วยความรู้สึกว่า เมื่อไหร่จะโตซะที

แล้วเชื่อไหมว่า ทุกชั้นเรียน มันต้องมีซักคนหนึ่ง ที่เผลอทำต้นไม้ตาย เพราะรดน้ำมากไป จนรากเน่า . นี่คือบทลงโทษ ของการรีบเร่งให้สิ่งที่ต้องใช้เวลาเติบโต

ชีวิตต้องใช้ประสบการณ์ในการเรียนรู้ ต้นไม้ต้องใช้เวลาในการเติบโต ความรักก็ต้องใช้เวลาศึกษาทำความเข้าใจ เรียนรู้กันและกัน

อย่าไปเร่งมัน มันจะพัง และหลงทาง . เริ่มต้นสนใจกัน ก็อย่าไปเร่งมัน . ชอบกัน ก็อย่าไปเร่งให้ต้องรัก . รักกันก็อย่าไปเร่งให้ต้องแสดงออก . อย่าไปเร่งให้ต้องผูกมัด .

อย่าไปเร่งให้อีกฝ่ายต้องทำนั่นทำนี่ เพื่อแสดงออกว่ารัก

เคยไหมที่คุณรู้สึกดีกับใครแต่ยังไม่แน่ใจว่ารัก

แล้วคุณโตพอที่จะยับยั้งคำว่ารักจากปากคุณเอาไว้ก่อน จนกว่าคุณจะแน่ใจว่าคุณรักจริงๆ

แต่อีกฝ่ายหนึ่งต้องการได้ยินมากจนเร่งให้พูดออกมา สุดท้ายบางทีคำว่ารักที่ออกจากปาก ในขณะที่มันยังไม่ได้ออกจากใจจึงเกิดขึ้น สิ่งที่ยังไม่ถึงเวลา แต่เร่งให้มันมาก่อนเวลา มักกลายเป็นสิ่งที่ไม่สมบูรณ์และบกพร่อง มันอาจเป็นคำว่ารักที่ออกมาขณะที่ยังไม่รัก และไร้ความหมายไปในที่สุด

เคยไหมที่คุณถูกจู่โจมอย่างรวดเร็วด้วยคำว่ารัก แล้วคุณก็เผลอโดนคำนั้นเกี่ยวรัดความรู้สึกไว้ แต่สุดท้ายพอผ่านไปซักพัก

คนนั้นก็พบตัวเองว่าเขาไม่ได้รักคุณจริงๆ แล้วก็จากไป ทิ้งคุณไว้กับความรู้สึกที่รักตอบไปแล้ว นี่แหละ ความรักที่รีบเร่ง มักไร้ความหมายในท้ายที่สุด

ให้เวลากับเรื่องที่มันต้องใช้เวลา อย่าเพิ่งไปเร่งมัน

จะรักใครซักคน มันต้องรักหมดทั้งตัวและหัวใจ มันต้องอาศัยเวลาเรียนรู้จักกัน เข้าใจและยอมรับกัน

จนถึงวันที่มั่นใจว่าฉันรักเธอ เธอเองก็รักฉัน

แล้วความรักนั้นจะมีโอกาสเติบโตได้ในที่สุ