การประนีประนอม เป็นความสุขจากการยอมปล่อย

"การประนีประนอม เป็นความสุขจากการยอมปล่อยให้เรื่องต่างๆ เป็นไปโดยธรรมชาติ" ...

คนเราย่อมเติบโตขึ้นทั้งด้านในด้านนอกไปพร้อมกัน

การเติบโตด้านนอกมักถูกมองโดยสังคม ถูกตัดสินโดยยุคสมัย สิ่งแวดล้อม และโอกาส

ส่วนการเติบใหญ่ด้านในได้จากการเข้าใจ การสัมผัสและสะสมประสบการณ์ในชีวิต ผ่านการเสริมสร้าง ผ่านการพึ่งพาพระเจ้า

การเติบใหญ่ที่แท้จริง คือ การหล่อหลอมความแข็งแกร่งด้านใน ท่ามกลางพายุฝนแห่งการไขว่คว้าความสำเร็จด้านนอก และสุดท้ายสามารถเผชิญกับผลทุกอย่างได้ด้วยความวางใจในพระเจ้า

การที่ความล้มเหลวจะกลายเป็นรางวัล ความสำเร็จกลายเป็นความสุขได้ ล้วนต้องผ่านการเติบใหญ่ด้านใน

อาจจะมีคนทำให้เรารู้สึกปวดร้าวใจเและเราต้องเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ แต่พระเจ้าเสด็จมาเพื่อเยียวยาความเจ็บปวดนั้นแล้ว ผู้เขียนฮีบรูบรรยายว่าพระวจนะของพระเจ้ามีชีวิตและส่งผลต่อเรา หลายคนเข้าใจว่า “พระวจนะ” คือ พระคัมภีร์ แต่ไม่ใช่แค่นั้น พระเยซูทรงเป็นพระวจนะที่มีชีวิตของพระเจ้า พระองค์ทรงพิจารณาความคิดและทัศนคติของเรา และยังทรงรักเรา

พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อให้เราเข้าหาพระเจ้าได้ทุกเวลา เรารู้ดีว่าเราไม่ควรเล่าทุกเรื่องให้ทุกคนฟัง แต่เราก็รู้ด้วยว่าพระเจ้าทรงประสงค์ให้คริสตจักรของพระองค์เป็นที่ที่เราอยู่ได้ โดยเป็นผู้เชื่อที่แตกสลายไม่สมบูรณ์แบบและได้รับการอภัยโดยไม่ต้องคอยแก้ตัว เป็นที่ที่เรา “ช่วยรับภาระของกันและกัน” (กท.6:2)

ดังนั้นเมื่อเทียบระหว่างความรักกับชีวิต ชีวิตแสนสั้น แต่มักได้ยินคนมากมายจุกจิกบ่นว่าตำหนิความรักอยู่ทุกวัน ทุกคนล้วนไม่สามารถยอมรับความรักที่มีตำหนิ นั่นเป็นเพราะว่า พวกเขาไม่ได้สัมผัสความรักที่แท้

หลายคนเห็นว่า "การประนีประนอม" นั้นทำได้ยาก มันทำร้ายตัวเอง

อันที่จริง หากรักจริงแล้ว จะรู้สึกว่า การประนีประนอมก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง ที่ได้จากการยอมปล่อยให้เรื่องต่างๆ เป็นไปตามธรรมชาติ

ยอมสักนิด ถอยสักก้าว ไม่ดึงดันเอาชนะ จะได้ความสุขตอบแทน